شکوه از دور فلک نزد هويدا ببرم

داد و بيداد کشم داد ز دنيا ببرم

مي زنم جار به عالم که شدم شهره شهر

عشق را شرح دهم تا که تماشا ببرم*

ساقيا جام جمم ده که بنوشم مي ناب

کيف عالم که من از ساغر مينا ببرم

اين همه فال و تفال که زدم در ره عشق

همه با يک نگه چشم تو حاشا ببرم

صحبت عشق و دهان من ناچيز کجا

همه الطاف الهي است که از گنبد خضرا ببرم

از غم عشق تو چون شمع بسوزم نم نم

موج اشکي که من از ديده به دريا ببرم

دلبرا اين دل و اين خانه سراي تو بود

دل بي صاحب اگر هست به صحرا ببرم 

بنگر حال نزار من زار و غمگين

اين همه بار غم عشق که تنها ببرم

(ميلاد - 30/1/87)

* اين مصرع دو جوره که بعلت برخي دلايل شخصي اين يکي رو نوشتم .

چه خوش بي مهرباني هر دو سر بي

که يک سر مهرباني درد سر بي

اگر مجنون دل شوريده اي داشت

دل ليلي از آن شوريده تر بي

سال نو بر همه دوستان مبارک.

ببخشيد که نتونستم به همه سر بزنم ان شا الله جبران کنم.

يا حق

خيلي تلاش کردم  تو اين چند سالي که با وبلاگ نويسي آشنا شدم ،نذارم آرشيو ماهيانه ام  خالي بمونه ، اما بعد از اين مدت بلاخره آرشيو  دي ماهم خالي موند ، البته علتش چند چيز بود يکي برف سنگين و بي سابقه اي بود که من جهت صرفه جويي در مصرف گاز ناچار شدم چند هفته تو اتاقم نرم  و بلکل خبري از نت و وبلاگ و مسنجر نداشته باشم ، دليل ديگه اينکه main  و  CPU  ي سيستمم هم سوخته بود ، البته نفهميدم دقيقا علتش چي بود که يه 200 هزار تومن  خرج گذاشت تو کاسمون ، به روايتي نوسانات برقي و به روايتي هم دو عامل ناشناخته به اسم هاي ماني و مهراد همون دو تا خواهرزاده هام بودند که بس سيستم رو با دگمه پاور روشن و خاموش کرده بودند (البته دور از چشم من) ،  البته من ناراضي نيستم باعث شد تا سيستمم هم نو نوار بشه چون حالا يه Ram 1 Gig   و  يه CPU 3 full  و يه  DVD  و main  و ...  نو  و تازه  هم گيرم بياد. اما فارغ از اين دلايل اينکه بي حوصلگي و نگراني خودمم باعث شده بود که زياد دست و دلم نره برا پست زدن ، با اينکه خيلي دلم ميخواست براي روز تولدم يه پست مثل هر سال بنويسم اما نشد ، نگراني نذاشت الانم اگر اميدي ک مجددا خدا بهم داد شايد ديگه همين يه ماه جاخالي دادن تو آرشيو مقدمه اي ميشد براي فراموشي هميشگي اين دنياي مجازي و پر خاطره.

در ضمن 6 روز پيش دقيقا يکسال از مهم ترين و بهترين تصميم زندگيم ميگذره که بعد ها منجر شد تو خردادماه قدم بردارم و برم جلو ، اما اصلا بيست بهمن 85 فکر نمي کردم اينطوري بشه.... بگذريم به اميد خدا... 

اما اين شعر هم يادگار دلتنگي من تو اين مدت ؛

من که از حادثه چشم تو معنا شده ام

چشم بربسته در اين بزم مصفّا شده ام 

مستي عقل ِ من و چشم سياه ِ تو هنوز

شربتي ريخت به کامم که معمّا شده ام

گرچه شاهان نگذارند قدم بر سر خاک

منتي نه،فرودآي بچشمم که مهيّا شده ام

گر شبي هم ز خيالم گذري بنمايي*

من به اين آرزوي خويش تمنّا شده ام

ماهها رفت و من اندر غم هجرت اي گل

همچو انگور ، درون ِ خُم و صهبا شده ام

بس که باريد ز چشمان ترم اشکِ روان  

مي زنم موج به افلاک که دريا شده ام

من که خود واعظم و پند و نصيحت گويم

اينک از لعل ِ لبت عاشق و شيدا شده ام 

صحبتي نيست اگر جان من است مقصودت

اين تو و اين من بيچاره که تنها شده ام

                                                        (ميلاد -  15/11/1386)

پ ن : از انجايي که انتقاد اکبر خيلي به جا و سازنده بود اون بيت رو تغيير دادم.

با تشکر از اکبر عزيز 

ياحق

خدايا آنکه آزمودي ، ابراهيم بود ؛ رفيقت...

و من بندهء حقير و سراپا آلوده ات...

و آنچه بدان آزمودي ابرهيم را ،فرزندش اسماعيل

و آنچه مي آزمايي بدان مرا ، هواي نفس

او گذشت براي تو از فرزندش

ليک من در گذشتن از هواي نفس بخاطرت در لغزش

الهي ! گريزانم از عدالتت

که چون عدالتت بر من اجرا شود

من جزءِ زيانکاران و خاسران خواهم بود

الهي به عيد قربانت ...

به آن ذبح عظيم که جاي اسماعيل بر ابراهيم وعده دادي

مرا به ديده رحمتت بين

و از من در گذر

که اين بار ذبح ميکنم از برايت

نفسم را.

************************************************

و حتي امشب :

تمام درد من اين است؛

در دل پنهان مي کنم و در سر مي پرورانمت

که اين زيباترين حقيقتِ پنهانم است

و انتظار تنها مرهم اين حقيقت!

التماس دعا

يا حق

تو را به جاي تمام کساني که نشناخته ام

دوست مي دارم

تو را به جاي تمام روزگاراني که نمي زيسته ام

دوست مي دارم

براي خاطر عطر نان گرم

و براي عطر آويشن

و براي خاطر نخستين گلها

تو را بخاطر دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي تمام کساني که دوست نمي دارم

دوست مي دارم...

************************************************

منم انگار دقيقا روي مدار صفر درجه زندگي هستم ،

فرازهايي از دعاي کميل :

اَللّهُمَّ اغفِرلِـيَ الذُّونُوبَ الَّتي تُغَيِّرُ النِّعَمَ ، اَللّهُمَّ اغفِرلِـيَ الذُّونُوبَ الَّتي تَحبِسَ الدُّعاءِ ...

خدايا بيامرز برايم آن گناهاني را که نعمت ها را تغيير دهد ، خدايا بيامرز برايم آن گناهاني را که از اجابت دعا جلوگيري کند ...

اين هفته هم گذشت ، باز هم شکوه مي کني !

 شرمنده ام مدام به حالم، گريه مي کني !

 اين را قبول مي کنم از تو که من بدم

 بر نقطه ضعف کسي مگر تکيه مي کني؟!

 بد بودنم که نه تائيد دشمني است

 اي واي خدايا، نکند ز من تقيّه مي کني؟!

 آقا براي چشمان کور من مشکل است

 بينم همه جهان ، نبينم چه مي کني!

 حتما صدا مي زنيم ، کور و کر منم

 اما يقين ، که به حالم نظاره مي کني

 هر روز و شب براي ظهورت دعا کنم

 آيا تو هم دعاي فرج در سجده مي کني؟!

                        ((ميلاد))

****************************************

خدايا کمکم کن !

نمي دونم چرا من هميشه در هر کاري آنقدر مِن مِن مي کنم و کار رو به مو ميرسونم تا بعد اقدام کنم؟!!

ولي خداييش تو اکثرشون ، خدا به مو رسونده ولي اون مو رو پاره نکرده...

خدايا اينبار هم همه اميدم به خودته ، ميدونم که جز خير برام چيزي رقم نميزي

پس تسليم امرتم يا اله العالمين.

هر شري هم که ميرسه از خودمه ؛

به حق زهراي مرضيه اينبار هم کمکم کن  کمکم کن.

التماس دعا