من سکوت خويش را گم کرده ام!

لاجرم در اين هياهو گم شدم

من ، که خود افسانه مي پرداختم ،

عاقبت افسانهء مردم شدم!

اي سکوت اي مادر فرياد ها ،

ساز جانم از تو پر آوازه بود ،

تا در آغوش تو ، راهي داشتم ،

چون شراب کهنه ، شعرم تازه بود.

در پناهت برگ و بار من شکفت

تو مرا بردي به شهر ياد ها

من نديدم خوشتر از جادوي تو

اي سکوت ، اي مادر فرياد ها!

گم شدم در اين هياهو ، گم شدم

تو کجايي تا بگيري داد من؟

گر سکوت خويش را مي داشتم

زندگي پر بود از فرياد من!

(استاد فريدون مشيري)

چقدر شباهت احساس ميکنم بين خودم ، دنيا و خيلي چيزاي ديگه با اين عکسه...

واقعا گاهي سکوت خودش مادر فرياد هاست.....وقتي که تو سکوت ميکني و وقتي من سکوت ميکنم .....و فقط نفس هست که اين وسط عرض اندام ميکنه و فقط صداي نفسه که خودشو مثل شلاقي محکم بر تارک زمان ميزنه و گذشته رو مثل گرد و خاک به هوا پراکنده ميکنه .....

يا وقتي که من مي خوام يه چيزي بگم و قدرتي توي زبون و لبام نيست که بتونم حتي بگم سلام...

يا وقتي که بدونه اينکه ببيني ولي متوجه ميشي و هيچي نمي گي .....

نتونستم رو حرفم و رو قولي که به خودم دادم مثل هزاران قول ديگه باشم.....

فقط مي خوام يه اعتراف کنم ؛ ديگه واقعا پيش خودم هم شرمنده ام و خجالت ميکشم ...

ديروز به توبه اي شکستم ساغر

امروز به ساغري شکستم توبه

يا حق

ميلاد